Ai Ozaki (1991, Saitama, Japan) is een beeldend kunstenaar die onderzoekt hoe haar lichaam in wisselwerking staat met ‘de Ander’. Die Ander bestaat niet alleen uit mensen, maar omvat alle levens – en zelfs haarzelf.
Ze merkt vaak op dat mensen elkaar niet begrijpen en vervreemd zijn van zichzelf en de wereld om hen heen. We weten bijvoorbeeld niet wat vogels denken, hoe ons eigen lichaam precies werkt, of kunnen zelfs onze organen niet controleren. In haar praktijk is Ozaki geïnteresseerd in het verbeelden van communicatie met deze wezens en dingen die zo dichtbij zijn, maar toch ongrijpbaar en moeilijk te begrijpen. Dit doet ze aan de hand van verschillende media, waaronder video, fotografie, keramiek, schilderkunst en geschreven tekst.
Daarmee probeert ze een beeld te vormen van de manieren waarop mensen inzicht proberen te krijgen in hun lichamelijke functies en van de talloze pogingen die we ondernemen om verbinding te maken met onszelf en de wezens om ons heen.
Ozaki nam deel aan de In Situ Residency aan de Cité internationale des arts in Parijs (2024–2025), mogelijk gemaakt door de Daniel et Nina Carasso Foundation, na haar residentie aan de Rijksakademie van beeldende kunsten (2022–2024). Ze studeerde schilderkunst aan de Tokyo Zokei University (2017). Haar werk was te zien in diverse groepstentoonstellingen, waaronder bij Cité internationale des arts (Parijs), Galerie Balice Hertling (Parijs), ONOMATOPEE (Eindhoven), EENWERK Gallery (Amsterdam) en Art Center Ongoing (Tokio). Ze nam ook deel aan het filmvertoningsprogramma van het 7e Bangkok Experimental Film Festival.
